Elektrownia jądrowa ukryta w kadłubie

Sercem lotniskowca jest siłownia z dwoma reaktorami jądrowymi A1B. Wytwarzane w nich ciepło służy do produkcji pary napędzającej turbiny, które przekazują moc na cztery wały śrubowe. Jednostka może rozwijać ponad 30 węzłów, czyli około 56 km/godz.

Napęd jądrowy eliminuje konieczność regularnego uzupełniania paliwa dla głównego układu napędowego. Zasięg nadal zależy jednak od zapasów dla załogi, paliwa lotniczego, części i materiałów eksploatacyjnych.

Reaktory A1B opracowano dla nowej generacji lotniskowców. Instalacja ma zwiększać o 25% dostępność operacyjną i zasób energii reaktora w porównaniu z rozwiązaniami poprzedniej generacji. Do jej obsługi potrzeba też około 50% mniej personelu.

Fot. HII (mat. prasowe)

Prąd zastępuje parę i hydraulikę

System elektroenergetyczny okrętu ma niemal trzykrotnie większą zdolność wytwarzania energii niż w jednostkach poprzedniej generacji. Rezerwa mocy jest potrzebna, ponieważ część instalacji parowych i hydraulicznych zastąpiono urządzeniami elektrycznymi.

Jak podaje Interesting Engineering, energia zasila m.in. cztery katapulty elektromagnetyczne EMALS, windy, radary i automatykę. Elektryfikacja ma ograniczyć wymagania serwisowe i ułatwić przyszłe modernizacje.

Napęd elektromagnetyczny zastosowano także w 11 windach o udźwigu około 10,9 t. Zmiana układu logistycznego skróciła drogę transportu ładunków wewnątrz okrętu z około 460 do 120 m.

Atomowy kolos w liczbach

Skalę projektu pokazują jego parametry:

• ponad 100 tys. ton wyporności;
• około 337 m długości;
• dwa reaktory i cztery wały napędowe;
• 2615 pomieszczeń i przestrzeni technicznych;
• około 3200 km przewodów;
• 11 elektromagnetycznych wind;
• prędkość przekraczająca 30 węzłów.

Podczas wcześniejszych prób setki czujników rejestrowały parametry instalacji w blisko 2 tys. przestrzeni okrętowych. Testy prowadzono przez całą dobę i przy różnych obciążeniach.

Fot. HII (mat. prasowe)

Cyfrowe projektowanie i produkcja

Lotniskowce tej generacji zaprojektowano w środowisku cyfrowym. Podczas budowy CVN 79 papierową dokumentację zaczęły zastępować wizualne instrukcje wyświetlane na laptopach i tabletach. Dane cyfrowe wykorzystuje się także przy produkcji elementów stalowych i rurociągów, kontroli montażu oraz zarządzaniu materiałami.

Projekt łączy energetykę jądrową, produkcję modułową, automatykę, elektrotechnikę i cyfrowe zarządzanie budową. Zakończone próby były więc sprawdzianem nie tylko okrętu, lecz także całego, niezwykle złożonego systemu przemysłowego.

Fot. HII (mat. prasowe)

Kluczowy etap odbioru

Podczas prób stoczniowcy, personel techniczny i przyszła załoga sprawdzali najważniejsze instalacje oraz zachowanie okrętu na morzu. Wcześniejsze testy objęły m.in. napęd, sterowanie, nawigację, systemy kotwiczne i zabezpieczenia przeciwpożarowe.

Zakończenie prób odbiorczych nie oznacza jeszcze wejścia jednostki do służby. Kolejnym etapem będzie wstępny odbiór, a następnie dalsze testy zintegrowanych systemów pokładowych.

Przeczytaj także: 6 km pod oceanem. Japonia chce wydobywać metale ziem rzadkich z dna Pacyfiku