Tunel w skale pod dnem cieśniny

Great Lakes Tunnel ma mieć około 5,8 km długości i zostać wydrążony w podłożu skalnym pod dnem cieśniny. W jego wnętrzu ułożony zostanie rurociąg o średnicy 762 mm, który zastąpi dwie istniejące nitki o średnicy po 508 mm. Stare rurociągi na części trasy spoczywają na dnie lub są podparte ponad nim.

Umieszczenie nowego przewodu w tunelu ma odseparować go od środowiska wodnego oraz zabezpieczyć przed uszkodzeniami mechanicznymi, m.in. spowodowanymi przez kotwice jednostek pływających. Tunel będzie jednocześnie umożliwiał dostęp do rurociągu w celach kontrolnych i utrzymaniowych.

Drążenie tunelu dla rurociągu Line 5 w trzech fazach. Fot. USACE

TBM, segmentowa obudowa i dwa szyby

• Maszyna TBM: według wcześniejszych założeń wykonawczych tunel będzie drążony maszyną o długości około 152 m, przystosowaną do pracy w wapieniach, łupkach i innych warstwach skalnych.
• Szyby technologiczne: start TBM zaplanowano z szybu po południowej stronie cieśniny. Po zakończeniu drążenia maszyna zostanie odebrana i rozmontowana w szybie północnym.
• Obudowa tunelu: w trakcie drążenia TBM będzie montować prefabrykowane segmenty żelbetowe tworzące szczelną obudowę.
• Tempo robót: zakładany maksymalny postęp drążenia wynosi około 12 m na dobę.
• Gospodarka urobkiem: mieszanina urobku i wody będzie tłoczona do instalacji separacyjnej. Po oddzieleniu fragmentów skał, gliny i żwiru woda ma wracać do obiegu technologicznego.
• Prace pod ciśnieniem: projekt przewiduje wykorzystanie nurków saturowanych podczas specjalistycznych przeglądów i prac serwisowych.

Pozwolenie nie kończy procedur

Federalne zezwolenie obejmuje drążenie tunelu, wykonanie konstrukcji pod cieśniną, ujęcia wody oraz prace ingerujące w około 0,41 ha terenów podmokłych. USACE podkreślił, że decyzja nie dotyczy zatwierdzenia projektu technicznego ani późniejszej eksploatacji rurociągu i transportowanych nim produktów.

Sprawa musi ponownie trafić do Komisji Służb Publicznych stanu Michigan. Sąd Najwyższy stanu Michigan uchylił jej zgodę z 2023 r., wskazując na nieprawidłowe zastosowanie przepisów dotyczących ochrony środowiska. Z tego względu nie określono jeszcze terminu rozpoczęcia zasadniczych robót. Koszt inwestycji, pierwotnie szacowany na 500 mln USD, wzrósł według wcześniejszych danych ENR do ponad 750 mln USD.

Przeczytaj także: 100 tys. ton, dwa reaktory i 3200 km kabli. Atomowy kolos przeszedł próby