Realizacja będzie miała charakter projektu typu brownfield. Nowe obiekty trzeba zintegrować z działającą od kilkudziesięciu lat infrastrukturą wydobywczą pola Umm Shaif. Rozwiązanie ma umożliwić eksploatację gazu i płynnych węglowodorów przy jednoczesnym wykorzystaniu części istniejących instalacji offshore.

Platformy i instalacje procesowe

Zakres przedsięwzięcia obejmuje budowę nowych instalacji do obróbki i separacji płynów złożowych. Powstaną także wieże głowicowe odwiertów, platformy węzłowe wyposażone w piony rurociągowe, konstrukcje pochodniowe oraz systemy odbioru i zagospodarowania wód złożowych. Część istniejących obiektów zostanie przebudowana i dostosowana do nowych parametrów produkcyjnych.

Jednym z najważniejszych wyzwań inżynieryjnych będzie połączenie nowych instalacji z funkcjonującym kompleksem morskim. Wymaga to etapowania robót, koordynacji operacji instalacyjnych i wydobywczych oraz ograniczenia przerw w pracy istniejącego pola. Projekt zakłada również wykorzystanie dostępnej infrastruktury offshore i zasilania z sieci elektroenergetycznej.

Najważniejsze parametry:

• całkowita wartość projektu – 6,2 mld USD;
• trzy pakiety EPC obejmujące projektowanie, dostawy i wykonawstwo – łącznie 5,1 mld USD;
• program wiertniczy – 365 mln USD;
• liczba odwiertów – 14;
• czas realizacji prac wiertniczych – 18 miesięcy;
• zaplecze wiertnicze – trzy istniejące platformy;
• planowany początek produkcji – 2030 r.

Docelowo ponad 42 mln m³ gazu na dobę

W pierwszym etapie instalacje mają dostarczać ponad 600 mln standardowych stóp sześciennych gazu dziennie, czyli około 17 mln m³ na dobę. W ujęciu rocznym odpowiada to mniej więcej 6,2 mld m³ surowca. Jednocześnie prowadzony będzie odzysk kondensatu i innych ciekłych składników strumienia złożowego.

W kolejnych fazach zdolność produkcyjna może wzrosnąć do około 42,5 mln m³ na dobę lub 15,5 mld m³ rocznie.

Przeczytaj także: 2 mln ton biomasy rocznie. Powstaje potężne zaplecze dla Elektrowni Połaniec