Felietony

Sierpień ze swoim długim łykendem w połowie miesiąca jest zwyczajowo okresem zmniejszonej aktywności zawodowej dla bardzo wielu polskich firm. Choć dla wielu wręcz przeciwnie, bo mniejsza aktywność innych czasem pozwala na wykonanie niezbędnych napraw czy modyfikacji w pracujących na zwolnionych obrotach zakładach. Kiedyś mówiło się nawet o „sezonie ogórkowym”, bo w tym czasie jest wysyp tego sympatycznego, oczywiście zielonego warzywa i ludzie zamiast zajmować się sprawami zawodowymi, na potęgę wpychają to warzywo do słoików.

Jest to jedno z podstawowych pytań, na jakie powinien odpowiedzieć – przed każdym nowym projektem – wykonawca robót wiertniczych. Większość uzna zapewne, że szybko nie wyklucza bezpiecznie. Ale czy aby na pewno? Z jednej strony wysoki postęp oznacza potencjalnie szybsze ukończenie projektu, co w warunkach ograniczonego budżetu i ciasnego harmonogramu ma duże znaczenie. Z drugiej strony nadmierna prędkość wiercenia może prowadzić do problemów technicznych. Doświadczony wiertnik wie, że właściwy postęp to sztuka kompromisu – wymaga on balansu między efektywnością a bezpieczeństwem.

Właśnie zaczynałem łykend w moim zielonym domku nad jeziorem, gdzie sprawdzałem, czy wszystko rośnie tak jak trzeba, gdy zadzwonił nagle mój ukochany Redaktor Naczelny. Pamiętasz o felietonie, zagadał jakby od niechcenia? Oczywiście, że pamiętałem, nie pamiętałem tylko na kiedy. Na wczoraj z bolesną szczerością odpowiedział Redaktor. OK, to zabieram się do roboty, na poniedziałek będzie gotowe.

Skrót AI (Artificial Intelligence) robi od pewnego czasu zawrotną karierę. I choć geneza tego terminu sięga lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku, to powszechna świadomość obecności sztucznej inteligencji w wielu dziedzinach naszego życia pojawiła się kilka lat temu.

Jak co roku o tej porze przyszło mi razem z dziećmi i wnuczkami pojechać na narty. W kraju trochę cienko ze śniegiem, więc zajechaliśmy we włoskie Dolomity. Góry piękne, śniegu dużo i to naturalny a nie sztuczny i jak to w okresie ferii zimowych – mnóstwo ludzi. Pomimo tego, że w tym samym czasie ferie miały również szkoły w Niemczech i Włoszech, to w rejonie, w którym byliśmy, na stokach było słychać praktycznie tylko język polski. Wprawdzie najmłodszy wnuczek dopytywał czy słowo oznaczające po włosku zakręt ma jakieś szczególne znaczenie w języku polskim, ale udało mi się wytłumaczyć, że to specjalne zaklęcie pozwalające na pozbycie się złych emocji. Słowo to niestety słyszalne było praktycznie wszędzie i nie pozostawiało żadnych wątpliwości, co do narodowości wymawiającego.

Projektowanie i planowanie działań wiertniczych wiąże się z podejmowaniem szeregu decyzji. Ich skutki mogą być korzystne dla przebiegu projektu, albo też wręcz przeciwnie – wywołać komplikacje. Czasami popełniane błędy są łatwe do naprawienia i nie są kosztowne. W innych przypadkach usunięcie ich skutków wymaga dużego wysiłku i nakładów. Niezależnie od stopnia ich konsekwencji wielu błędów można uniknąć. Błędy w obszarze inżynierii, podobnie jak błędy w życiu codziennym, będą popełniane. Możemy jednak podjąć kroki w celu zmniejszenia ich liczby i wpływu. Konieczna jest uczciwa ocena naszej zdolności do wykonania przedłożonego nam zadania lub podjęcia decyzji.

Podobno, aby móc mienić się prawdziwym mężczyzną, należy między innymi wybudować dom. Chcąc więc w jesieni swojego życia zasłużyć na miano prawdziwego mężczyzny powziąłem decyzję o przystąpieniu do budowy domu. Dom, a właściwie domek letniskowy stanie sobie w pięknym miejscu nad brzegiem jeziora Lubie na Pojezierzu Drawskim.

Firmy realizujące projekty wiertnicze powinny znać wszystkie wymagane zagadnienia, aby skutecznie wiercić otwory i instalować w nich rurociągi. Zaawansowane urządzenia, osprzęt wgłębny i sprawdzona w praktyce technologia zapewniają dzisiaj dobre podstawy do wiercenia otworów niezależnie od zastanych warunków geologicznych. Tym niemniej cały ten intelektualny potencjał nie będzie mógł być w pełni wykorzystany, jeśli zapomnimy o właściwej obsłudze i konserwacji wykorzystywanego sprzętu. Uwaga ta dotyczy nie tylko wiertnic, pomp, systemów przygotowania i oczyszczania płuczki, ale też kosztownych elementów wyposażenia wgłębnego takich jak silniki płuczkowe czy przewód wiertniczy.

Po raz kolejny życie nas zaskoczyło i w związku z pojawieniem się ważniejszych tematów mój kolejny gotowy felieton powędrował do „szuflady”. Bo dziś ważniejszego tematu niż powódź nie ma. Powódź, to bardzo ciekawe i bardzo niebezpieczne zjawisko.

W teorii zarządzania projektami wiertniczymi pojawiają się pojęcia pracy idealnej i limitu technicznego. Są to terminy użyteczne dla podjęcia dyskusji o ograniczeniach, granicach stosowania i barierach technologicznych, z jakimi mamy do czynienia w branży HDD. Praca idealna to najlepszy możliwy wynik, ograniczony jedynie istniejącą technologią i naturą. Osiąga się go poprzez zatrudnienie właściwych ludzi, robienie właściwych rzeczy, przy użyciu odpowiednich narzędzi i sprzętu, we właściwym czasie i w dobrze rozpoznanym środowisku. Z kolei limit techniczny definiuje się jako doskonałe wykonanie zadania, pozwalające na osiągnięcie celu ograniczonego jedynie aktualnie dostępną techniką i kompetencją personelu. Limit techniczny to także termin opisujący maksimum wydajności podczas operacji wiertniczych – osiąganej przy wymaganym poziomie bezpieczeństwa.

Obiecałem redaktorowi naczelnemu, że felieton będzie gotowy po majówce. A tu na biurku nadal leży czysta kartka (bo o mnie można wszystko powiedzieć, ale nie to, że ja nowoczesny jestem, więc piszę długopisem po papierze). W kultowym dla mojego pokolenia filmie „Seksmisja” jest scena, w której bohaterowie filmu znajdują na dnie nieczynnej kopalni stary kalosz, a w nim butelkę po tanim winie z charakterystyczną, „patykiem pisaną”, etykietą. Dla nich to znak, że „nasi tu byli”. „Nasi” to po prostu my. To ci, którzy w tamtych czasach raczyli się w pracy tanim winem, tak jak dziś często zaczynają dzień od tak zwanej „małpki”. Ale nasi, to także ci, którzy wybudowali tamtą kopalnię, a dziś budują elektrownie, porty i autostrady. Jak Państwo wiecie, moim życiowym hobby jest wdmuchiwanie światłowodów i konstruowanie maszyn do tegoż wdmuchiwania. Lata całe sprzedawaliśmy maszyny zwane wdmuchiwarkami w naszym ukochanym kraju, czyli w Polsce.

W poprzednim felietonie pisałem, że otrzymałem wezwanie do sądu w sprawie sprzed kilkunastu lat. Na rozprawie okazało się, że sprzed jedenastu. Generalnie nie powinienem narzekać. Dzięki łaskawości Wysokiego Sądu nie musiałem jechać na rozprawę do Wrocławia, a w ramach tak zwanej pomocy prawnej zostałem przesłuchany przez sąd w Szczecinie. Wszystko przebiegło w miarę sprawnie. W miarę, bo jednak pewne perturbacje były.