Teren D3 obejmuje obszar powstały w wyniku wcześniejszego pozyskiwania gruntu z morza. Zróżnicowane, podatne na osiadanie warstwy utrudniają posadowienie konstrukcji. Dlatego najpierw uformowano platformę roboczą, z której ciężki sprzęt lądowy może prowadzić roboty przy nabrzeżu.

Aby przyspieszyć konsolidację podłoża, zainstalowano ponad 20 tys. prefabrykowanych drenów pionowych. Zachowanie gruntu jest mierzone podczas budowy: kontrolowane są osiadania, odkształcenia w głębszych warstwach oraz ciśnienie wody w porach gruntu. Gdy miejscowo doszło do osunięcia, wykonawcy przeanalizowali odczyty i dostosowali rozwiązania tymczasowe przed wznowieniem prac.

Kolejność robót ma tu bezpośredni wpływ na stateczność nabrzeża:

• najpierw przygotowano i monitorowano platformę na słabym podłożu; 
• następnie rozpoczęto wykonywanie ściany nabrzeża, obejmującej 118 pali, oraz montaż jej zakotwień; 
• urobek sprzed ściany będzie usuwany po wykonaniu i sprężeniu ściągów podtrzymujących konstrukcję. 

Prace palowe utrudniały także lokalne wystąpienia twardego dolerytu. Na przeszkody natrafiono pięć razy, lecz możliwość ich pojawienia się uwzględniono wcześniej w sposobie prowadzenia robót.

Zgodnie z pozwoleniem wydanym przez północnoirlandzki urząd środowiskowy, basen przy nabrzeżu ma zostać pogłębiony do 9,8 m poniżej zera mapy morskiej. Przewidziano usunięcie około 372 tys. m³ materiału. Nowe stanowisko ma przyjmować statki wycieczkowe od 2028 r.; dalszy etap inwestycji przewiduje przystosowanie terminalu do obsługi elementów morskich farm wiatrowych, o czym informuje zarząd portu w Belfaście.

Przeczytaj także: Zapora w Polsce do uszczelnienia. Powstanie 11 km specjalnej przesłony