Przebicie od strony stacji

Ścianę oddzielającą tunel od stacji pocięto na bloki. Następnie wypychano je od strony stacji do wykonanego już tunelu. Tak samo przeprowadzono wcześniejsze przebicie tunelu dla kierunku północnego, zakończone 13 października.

Otwarcie obu połączeń zapewniło ciągłość podziemnej trasy między Old Oak Common a portalem West Ruislip. Odcinek ten ma około 14,2 km.

Przekrój tuneli wymagał innej metody

Tunele drążono koparkami tunelowymi w iłach londyńskich (London Clay). Wybór metody wynikał ze zmiennej geometrii: szerokość wyrobisk wynosi od 8,9 do 14,9 m. Przy stacji potrzebne jest poszerzenie umożliwiające rozdzielenie torów prowadzących do poszczególnych peronów.

Zastosowanie TBM wymagałoby utrzymania największej średnicy na całej długości. Oznaczałoby to większy zakres urabiania i zwiększone ryzyko osiadań pod zabudową. Wybrano więc drążenie konwencjonalne z obudową z betonu natryskowego, określane jako SCL. Skalę robót pokazują parametry:

• 720 m łącznej długości obu tuneli;
• 100 tys. ton wydobytego gruntu;
• 30 tys. m³ betonu natryskowego;
• około 12 m gruntu nad sklepieniem tuneli, zależnie od ukształtowania terenu.

Plac budowy stacji Old Oak Common, która połączy linię dużych prędkości HS2 z istniejącą siecią kolejową Londynu (2023). Fot. Matt Brown/Wiki Commons, CC BY 2.0.

Beton natryskowy i obudowa wtórna

Prace rozpoczęto w maju 2024 r. Grunt urabiano krótkimi odcinkami, zabezpieczając odsłonięte powierzchnie betonem natryskowym. Wykonywano najpierw węższe wyrobisko pilotowe, następnie poszerzane do docelowego przekroju.

Po wykonaniu obudowy natryskowej układano beton obudowy wtórnej z użyciem deskowania przejezdnego. Cały wydobyty materiał skierowano do ponownego wykorzystania przy innych przedsięwzięciach w Wielkiej Brytanii.

Przeczytaj także: Łódź: 430-tonowa głowica już pod ziemią. Trwa montaż TBM